Een Thunderbird-MBOX en een Gmail-MBOX zijn niet hetzelfde bestand

Allebei zijn het standaard MBOX en allebei gaan ze open in dezelfde reader. Wat verschilt is alles eromheen: Thunderbird geeft je één bestand per map, Gmail geeft je één bestand met alles erin; Thunderbird ordent op mappen, Gmail op labels in een koptekst; en in een Thunderbird-bestand staat meestal nog post die de eigenaar jaren geleden heeft weggegooid.

Weten welke van de twee je in handen hebt, verandert wat je erin mag verwachten.

Eén bestand per map, of één bestand in totaal

Thunderbird houdt één MBOX per map aan: Inbox, Sent, Archives, elk een apart bestand zonder extensie in het profiel, met een .msf-index ernaast en de submappen in een gelijknamige .sbd-map. Om “alle post” te hebben, heb je alle bestanden nodig.

Google Takeout geeft je één bestand met alles wat je hebt aangevinkt erin — inbox, verzonden, spam en prullenbak door elkaar — en knipt dat alleen in delen als het heel groot uitvalt. Er ontbreekt niets, maar er is ook niets gescheiden.

Het praktische gevolg: overhandigt iemand je “het Thunderbird-archief” en is dat één bestand, dan heb je waarschijnlijk één map daarvan. Dat is een veelgemaakt en duur misverstand op het moment dat de ontbrekende map Sent is.

Mappen tegenover labels

De mappen van Thunderbird sluiten elkaar uit: een bericht zit in één map, zoals een vel papier in één la ligt.

De labels van Gmail niet. Eén bericht kan tegelijk in Inbox staan, met een ster, en het label Bonnetjes dragen, en Sent, Spam en Trash zijn zelf ook labels. Takeout legt dat vast in een niet-standaard koptekst X-Gmail-Labels — een door komma’s gescheiden lijst op elk bericht — zodat elk bericht er één keer in staat en al zijn labels bij zich draagt.

Een reader die die koptekst negeert, laat je elk bericht zien en gooit de hele ordening weg: twintig jaar post als één ongedifferentieerde lijst. Mbox Viewer leest hem wel en bouwt de labels opnieuw op in de zijbalk, met aantallen erbij, en label: werkt in zoekopdrachten naast from: en de rest.

De verwijderde post die er nog gewoon in staat

Hier kijken mensen van op, en het doet er juridisch net zo vaak toe als technisch.

Thunderbird haalt een verwijderd bericht niet weg. Het markeert het in X-Mozilla-Status en gaat verder; de bytes blijven staan tot iemand de map comprimeert. Een externe reader heeft geen enkele reden om een markering van Mozilla te respecteren, dus die toont wat er in het bestand staat — en daar kan post bij zitten waarvan de eigenaar zeker weet dat hij hem in 2018 heeft weggegooid.

Afhankelijk van de situatie is dat ofwel een redding waar je dankbaar voor bent, ofwel iets om zorgvuldig af te handelen voordat het bestand ergens heen gaat. Hoe dan ook: beslis er bewust over. Comprimeer eerst als die berichten niet mogen meereizen, of houd ze welbewust. En tel daarna de berichten, zodat je weet wat je werkelijk hebt.

Een Takeout-export kent daar geen equivalent van: die bevat wat er op het moment van exporteren in het account stond, inclusief wat er in de prullenbak zat als je daarom hebt gevraagd.

De aantallen komen niet overeen

Uit dat alles volgt dit, op het moment dat je twee archieven van “dezelfde” post naast elkaar wilt leggen:

• Thunderbird telt te hoog als de mappen nooit gecomprimeerd zijn — verwijderde berichten tellen gewoon mee bij een reader die het bestand doorloopt.
• Gmail telt anders van opzet, want wat jij als één gesprek ziet, is een reeks berichten met elk hun eigen labels.
• Verzonden post woont op verschillende plekken. Een map in Thunderbird; een label in Gmail, opgegaan in hetzelfde bestand.

Heb je één getal nodig, voeg de bronnen dan samen tot één mailbox en haal de dubbele eruit op Message-ID. Dat klapt de exemplaren samen van een bericht dat in allebei de archieven zit, en dat is de enige manier waarop de rekensom ooit uitkomt.

Welke van de twee veroudert het best

Allebei, eerlijk gezegd — het is hetzelfde open formaat, en daar is het formaat voor. Maar ze begeven het op verschillende manieren.

Een Thunderbird-profiel is op een heel specifieke manier kwetsbaar: de post staat in bestanden waarvan de namen buiten Thunderbird niets betekenen, in een map met een willekeurige naam, en de .sbd-structuur is met opruimen zo kapot. Kopieer de hele map Mail/Local Folders/, niet de bestanden die er interessant uitzien.

Een Takeout-export is de andere kant op kwetsbaar: het is een momentopname van één dag, compleet en op zichzelf staand, en onmiddellijk verouderd. Het is ook de enige van de twee die blijft werken nadat het account is opgeheven.

De gewoonte die de moeite waard is, is voor allebei dezelfde: bewaar het origineel, geef het een naam die over tien jaar nog iets zegt, en open het één keer om te controleren dat het is wat je denkt.

---

Google en Google Takeout zijn handelsmerken van Google LLC.